He... waar is mijn horloge

Frank de Grave lanceerde, onlangs èn naar mijn mening tegen beter weten in(!), het schijnheilige idee om de Second Opinion voor eigen rekening van de patiënt te gaan laten komen. Dat deed hij wèl in de hoedanigheid van voorzitter van Orde van Medisch Specialisten, die natuurlijk beter zou moeten weten.
Maar ja, ook hiervoor geldt, nèt als bij ijdeltuit Boele – “zit mijn haar goed” – Staal van de Vereniging van Banken, “wiens brood men eet, wiens woord men spreekt!

Dagelijks worden we geconfronteerd met medische missers, waarvoor de patiënt n.b. ook altijd nog zelf voor de reparatiekosten daarvan opdraait.

Professor Smalhout signaleerde in 1969 bij diens inaugurale rede al, dat er – alleen al door anestesie-fouten jaarlijks 200 patiënten overleden.
Daarnaast lopen er ook veel te veel mensen rond met achtergebleven operatiegereedschap in hun lichaam, dat daar natuurlijk niet hoort.
Veel missers moeten bij het – slecht werkende(!) – Staatstoezicht op de Volksgezondheid worden gemeld, maar verdwijnen meestal in de ziekenhuis-doofpot.

Ik heb helaas zelf van heel dichtbij moeten meemaken, dat een patiënt aanvankelijk, als gevolg van een verkeerde diagnose, enkele jaren lang verkeerde medicatie ontving en mede daardoor – onnodig – ondragelijk heeft moeten lijden. Vervolgens onderging deze enkele ingrepen, waarbij drains in de maagwand werden geplaatst om cystes te verwijderen, waarbij een van de drains niet werd verwijderd, maar door de maagwand werd gedrukt: en daardoor in de buikholte belandde en daar nog steeds ligt.
Tijdens die periode gebeurde het bij de Nachthulp, dat men het naliet om, ondanks onze signalering dat daar al een volledig dossier inclusief MRI scans beschikbaar was, dat ook te raadplegen, waardoor onnodige handelingen als röntgenfoto’s en ruim een uur durende bloedanalyses werden verricht, terwijl de patiënt daar al die tijd onnodig lang lag te creperen van de pijn. Achteraf bleken de mislukkingen niet in het dossier te zijn gemeld en de patiënt, als gevolg van zo’n mislukte ingreep, zelfs doelbewust met een maagperforatie naar huis werd gestuurd, zonder deze te dichtten en de patiënt daarover te informeren.
Ook ons – slecht functionerende(!) – Staatstoezicht werd hierover – tegen de voorschriften in(!) – niet(!) geïnformeerd.

Bij de Second Opinion werd deze patiënt in een Universiteitsziekenhuis “als een hond” mishandeld en leed daardoor, onnodig, ondraaglijke pijnen, waarvoor in de ziekenhuizen wèl morfine werd verstrekt, maar waarvoor n.b. thuis niet meer dan paracetamol met codeïne werd voorgeschreven.

Er volgde daarom zelfs nog een Third Opinion en deze bracht uiteindelijk de noodzakelijke duidelijkheid. Deze arts raadpleegde wèl nauwkeurig alle beschikbare documentatie en kon, mede aan de hand daarvan, tot de conclusie komen dat er van een hersenbeschadiging sprake was. Eindelijk kreeg de patiënt daardoor – al 6 jaar later(!) – 24 uurs pijnbestrijding. Sindsdien heeft deze gelukkig nu weer een beetje kwaliteit in diens leven. Die drain zit overigens nog steeds in de buikholte, maar blijkt inmiddels wèl ingekapseld te zijn.

Tot dusverre kwamen alle kosten van de gemaakte fouten en de mislukte reparaties geheel voor rekening van (verzekeraar) van de patiënt. Als deze artsen echter eenzelfde behandeling in de garage voor hun auto hadden gekregen, dan zouden zij daar – en terecht(!) kosteloze reparatie claimen. In hun eigen bedrijfstak laten zij de klant/patiënt echter wèl altijd voor de reparatiekosten van gemaakte fouten opdraaien: die fouten worden daar nooit(!) gratis gerepareerd.

Gelet op het vorenstaande durf ik te stellen, dat Frank de Grave maar wat “als een kip zonder kop” rond kakelt.
Deze zieke sector, met haar vele, vele misstanden als horror-artsen, langdurig ruziënde specialisten, veel te hoge declaraties, voor de artsen en ziekenhuizen(!) veel te naïeve verzekeraars, zorgt er zo zelf voor dat deze zorg onbetaalbaar wordt en de klant/patiënt daar altijd de rekening èn de schuld van krijgt en de veroorzakers zèlf als gebruikelijk “volledig buiten schot” blijven!!!

Betalen voor een Second Opinion …………………..? Schandaliger kunnen ze het niet maken!

Please follow and like us:

1 reactie op “Betalen voor second opinion???

  1. Ik denk weer aan een droevige gebeurtenis wanneer ik dit lees. Bij twijfel moet de patiënt het recht behouden op een second opinion. In 1976 overleed mijn 7 maanden zwangere vrouw op 25 jarige leeftijd aan een stafylokokken infectie aan de longen. Ze was zelf hoofd op de verloskamer in een ziekenhuis en herkende direct de symptomen. De toenmalige kersverse huisarts deed het af als een griepje en kwam niet eens op huisbezoek. Verpleegsters weten het tóch altijd beter zei hij nog. De volgende ochtend was het zaterdag en kreeg ik de kans om naar de weekend arts te bellen. Die kwam direct en liet gelijk de ambulance komen. Een dag later al overleed ze samen met onze baby. Net 8 maanden gehuwd. Mijn schoonvader, zelf arts heeft nog geprobeerd om de arts ter verantwoording te roepen maar is daar niet in geslaagd. Moraal; bij gerede twijfel aan de uitleg van de arts moet je ten alle tijden een andere kunnen raadplegen. Een foute diagnose kan je dood betekenen.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *