Ik ben een beetje boos
Een lekker chagrijnig weblog

Ik ben een beetje boos

De Japanse Ereschuld.

5 augustus, 2012 . door Predictor



Japans interneringskamp

De Stichting Japanse Ereschulden komt op voor de belangen van de Nederlanders uit voormalig Nederlands-Indië die tijdens de Tweede Wereldoorlog door toedoen van de Japanse overheid schade hebben geleden door hen gevangen te houden in concentratiekampen, gevangenissen of daarbuiten. In het bijzonder vraagt de Stichting aandacht voor de schending van de mensenrechten en erkenning voor de daarvoor toegebrachte materiële en immateriële en/of psychische en fysieke schade alsmede de gevolgen daarvan. Daarnaast vraagt de Stichting aandacht voor de wijze waarop die Nederlanders bij terugkomst in het Vaderland werden bejegend, gediscrimineerd en grondrechten werden ontnomen.

Het meest verwerpelijke is de regelrechte discriminatie van de Nederlandse overheid ten opzichte van de Nederlanders uit Nederlands-Indië door het niet vergoeden van de particuliere oorlogsschade. In februari 1951 nam het parlement de Wet op de Materiële Oorlogsschade aan, de WMO. Deze hield in dat alle oorlogsschade die door Nederlanders geleden werd als gevolg van de Duitse bezetting, kon worden geclaimd. De Nederlanders uit Nederlands-Indië werden expliciet van deze wet uitgezonderd. Het was de mening van de toenmalige regering, dat de jonge (en toen
straatarme) nieuwe republiek Indonesië daarvoor verantwoordelijk was.

Onder de WMO is aan Nederlandse particulieren in de loop der jaren een bedrag van 5,9 miljard guldens uitbetaald. Dit bedrag was hoger dan wat Nederland aan Marshallhulp ontving. Men presteerde het zelfs om ook de slachtoffers van de watersnoodramp van 1953 onder de WMO te brengen…! De Nederlanders uit de voormalige kolonie ontvingen geen cent. Overigens dient hierbij wel vermeld te worden dat het Marinepersoneel uit Indië weliswaar hun achterstallige salaris uitbetaaldkregen, maar de door hen geleden oorlogsschade evenmin vergoed hebben gekregen.

Als onderdeel van Het Gebaar uit december 2000 wist Het Indisch Platform te bewerkstelligen dat er wetenschappelijke studies zouden komen naar deze twee aspecten van De Indische Kwestie: de backpay en de materiële oorlogsschade. Deze studies, uitgevoerd door historici van het NIOD (Nederlands Instituut voor Oorlogs Documentatie), verschenen in respectievelijk 2005 en 2006, met een overzichtsrapportage in 2007. In beide studies werd aangetoond dat de opeenvolgende Nederlandse regeringen ernstig in gebreke waren gebleven wat betreft de Nederlandse landgenoten uit Nederlands-Indië.
Aangetoond werd dat Het Gebaar uit 2000 geenszins een compensatie was voor de twee aspecten van De Indische Kwestie. Ook bij de in februari
2001 gehouden Parlementaire behandeling stelde de toenmalige minister van Financiën Gerrit Salm klip en klaar, dat Het Gebaar niets te maken had met het herstel van de materiële oorlogsschade.

http://www.65jaarkinderenvanderekening.nl/st-japanse-ereschulden

Zeer beschamend in deze NIOD-studies is de vergelijking van de Nederlandse situatie met die in de diverse andere landen die in oorlog waren metJapan. De Verenigde Staten, Engeland en Frankrijk hebben hun landgenoten uit de Aziatische koloniën ruimhartig gecompenseerd, ook voor de geleden oorlogsschade. Zelfs het toen straatarmePortugalheeft in de zeventiger jaren van de vorige eeuw haar landgenoten uit Portugees Timor en Macao volledig gecompenseerd. De Nederlandse overheid slaat wat dat betreft beslist geen al te best figuur. De petitie vermeldt terecht dit “achter-stallig onderhoud” door de diverse regeringen. Wat ook de politieke kleur was van de regeringen in die 67 jaar, ze hebben ´De Indische Kwestie´ niet tot een oplossing gebracht. De angst was en is dat een adequate compensatie van de Indische gemeenschap heel veel geld gaat kosten. Het is dan ook een grote groep. In de vijftiger jaren vluchtten immers zo’n 300.000 Nederlanders uit Nederlands-Indië naar het veilige Nederland. Velen van hen hadden de horrorbeelden van de afschuwelijke Bersiap nog op het netvlies gegrift. Zij kwamen naar een land dat ze nauwelijks kenden en waar zowel de overheid als de inwoners hen als vreemdelingen behandelden. Sterker nog, in het beruchte Rapport Werner uit 1953 werden de zogenaamde Oosterse Nederlanders gezien als een ´gevaar voor de openbare orde´ in Nederland. Wie de discriminatie en de kille, bijna vijandige, ontvangst in Nederland heeft meegemaakt, zal dit niet licht vergeten. Deze kille en vijandige ontvangst was voor het Kabinet Kok-1 reden om Het Gebaar in te stellen.

Het ontraden van de motie door de Staatssecretaris van VWS maakte De Indische Kwestie tot een politiek onderwerp. Dat is betreurenswaardig, aangezien het een parlementaire traditie is, dat zaken rond oorlogsslachtoffers Kamerbreed afgewikkeld worden; juist omdat deze geen speelbal van de politiek mogen zijn. De consequentie is dat Het Indisch Platform zich in politiek vaarwater gaat begeven. Een eerste stap daarin is de Tweede Kamer. Deze moet, los van deRegering, ervan overtuigd worden dat het haar politieke verantwoordelijkheid is om de twee NIOD-studies te behandelen. De Tweede Kamer heeft dit tot nu toe niet willen of kunnen doen. De Tweede Kamer heeft in de richting van de Regering een controlerende functie.
De petitie van Het Indisch Platform richt zich daarom tot de Indische gemeenschap maar ook tot iedere andere Nederlandse ingezetene die hiertegenover sympathiek staat, om zoveel mogelijk handtekeningen te verzamelen ter ondersteuning van de petitie. Dit om de Tweede Kamer te bewegen haar verantwoordelijkheid te nemen en de regering te instrueren om de onderhandelingen met Het Indisch Platform te openen, teneinde een voor alle partijen acceptabele oplossing van De Indische Kwestie te vinden.

Het Indisch Platform is nu bezig om een petitie aan de regering aan te bieden, waarin wordt aangedrongen op een oplossing voor ´De Indische Kwestie´. De voorzitter van het Indisch Platform, Herman Bussemaker, legt uit wat deze kwestie precies inhoudt, en wat de petitie beoogt.
De bedoeling is om de petitie, gesteund door de handtekeningen, in september aan te bieden aan de Voorzitter van de Tweede Kamer. Het is aan de nieuw gekozen Tweede Kamer om uitvoering te geven aan de in de petitie verwoorde wens van de Indische gemeenschap om eindelijk een streep onder dit zo lang beladen verleden te kunnen zetten.

http://javapost.nl/2012/06/23/de-indische-kwestie/


14 Reacties op “De Japanse Ereschuld.”

  1. reactie nummer 1 door: Predictor

    De procedure:
    Een belangrijke rol in de discussie speelt de in 1990 opgerichte Stichting Japanse Ereschulden. De Stichting vraagt Japan om schuld te erken-nen voor de begane misdaden en daarvoor genoegdoening te geven. In januari 1994 diende zij namens 76.000 Nederlandse slachtoffers van de Japanse bezetting van Nederlands-Indië een schadeclaim in bij de regering in Tokio

    Tevens dringt de Stichting er bij de Nederlandse regering op aan de kwestie in Tokio aanhangig te maken. De Nederlandse regering erkent dat aan de slachtoffers geen recht is gedaan, maar verklaarde in 1991 dat zij geen ruimte ziet om deze kwestie opnieuw bij de Japanse regering aan de orde te stellen. In het in september 1951 te San Francisco gesloten vredesverdrag met Japan deden de geallieerden, waaronder Nederland, immers afstand van hun schade-claims.

    De Stichting Japanse Ereschulden bestrijdt deze opvatting echter. Zij meent dat de indertijd uitgekeerde bedragen in geen enkele verhouding staan tot de door Japan gepleegde ernstige oorlogsmisdaden en grove schendingen van de mensenrechten

    Na moeizame onderhandelingen bereikten beide partijen overeenstemming over het smartegeld. Japan zou $ 10 miljoen (destijds ongeveer Æ’38 miljoen) betalen.45 Dat was aanzienlijk minder dan de $ 27,5 miljoen die Nederland aanvankelijk vroeg.

    Ook de Nederlandse regering erkende in 1993, bij monde van minister van Buitenlandse Zaken P.H. Kooymans, dat de slachtoffers van de Japanse bezetting geen recht is gedaan.

  2. reactie nummer 2 door: Predictor

    Nu is via allerlei organisaties die door Nederland in het leven zijn geroepen, nog geen derde deel van dit bedrag uitgekeerd, omdat men heel slinks heeft gewacht met de uitbetaling, waardoor het grootste deel van de slachtoffers inmiddels is overleden. De nabestaanden, die eveneens de gevolgen van de Japanse oorlog hebben ondervonden, wordt het aan alle kanten moeilijk gemaakt (zoals bewijzen/documenten gevraagd die al lang in Indonesië zijn vernietigd), zodat de regering niet hoeft uit te betalen en het geld in EIGEN zak kan steken!

  3. reactie nummer 3 door: Gerard W. Ch. Lemmens

    Het is een grote schande dat Keizer Hirohito nooit tercht is gesteld voor zijn misdaden. Ik was 2 jaar toen wij Kamp Malang ingingen en 3 jaar toen wij in de gevangenis BanjoeBiroe werden opgesloten. eeen oom is onthooefd een neef van 24 jaar stierf door de Japanse dwangarbeid in de Molukken van een vliegveld, de meeste van mijn familieleden hebben Depressies gekregen inclusief ikzelf. De Jappen hebben niet alleen vermoord maar ok de levens van de overlevenden zeer beschadigd voor hun hele leven !!
    De Keizer was verantwoordelijk voor alle misdaden die die is door McArthur door het net laten slippen, maar wij zouden alsnog de hele Keizerlijke familie financieel moeten aanklagen !!! Niet dan ???

  4. reactie nummer 4 door: Elizabeth van Kampen

    Duitsland heeft voor de schulden van Hitler’s wandaden betaald.
    Hirohito is meteen door Amerika schoongewassen en speelde dus verder de onschuldige!
    Ik persoonlijk voel mij het meest door Amerika bedrogen! Tweemaal, ook in 1952 toen onze minister van Buitenlandse Zaken de San Francisco Treaty te moest tekenen ten nadele van alle mensen uit het voormalig Ned.Indië. Minderwaardig!

  5. reactie nummer 5 door: Predictor

    Mijn vader heeft als Nederlandse marineman in een Japans krijgsgevangenkamp gezeten. Over de martelingen daat zal ik het maar niet hebben. Hij heeft daar malaria opgelopen, waar hij zijn hele leven nog last van heeft gehad! En… hij heeft geen rooie cent compensatie gehad omdat geacht werd dat het onder de PLICHT van Nederlandse leger viel!

  6. reactie nummer 6 door: Gerard W. Ch. Lemmens

    Hallo Elizabeth van Kampen, die in dezelfde kampen heeft gezeten als wij – Kamp Malang, de Wijk en Banjoebiroe kamp 10. No erger dan het bedrog van Japan of Amerika vind ik de Nederlandse instellingen WUV en Wubo die zelfs de kinderen in hetzelfde gezin verschillende toelagen geven – dus spelen ze die kinderen tegen elkaar uit. Zo zeiden ze dat ik minder geleden had dan mijn broer en zus en dus krijg ik minder dan hen !!!
    Dat vind ik nog veel veel erger daarbij leggen ze telkens ook de nadruk dat de Joden veel meer geleden hebben dan wij, maar de Joden zijn allemaal betaald door Duitsland en wij niet!
    Daarbij zitten ze daar maar op hun stoeltjes in Den Haag of waar ook en proberen niet de oorlogslachtoffers te vinden, zodoende woont hier in ons dorp in East Sussex een geweldige vitale 97 jarige vrouw – Nel van Vreeden – die nooit een cent van Wuv of Wubo heeft ontvangen, terwijl ze haar dochtertje (van mijn leeftijd – geb. in 1940) in een kamp op Celebes ook nog verloren heeft, hoe vinden jullie dat dan ??
    Het merendeel van de “bemanning” van de Wuv en Wubo zijn Nederlandse joden, die al zeker 50 jaar profiteren van een baantje bij de Wuv en Wubo, dat is allemaal geld dat de oorlogslachtoffers eigenlijk toe moet komen?

    Het gaat mij trouwens niet om het geld maar om het principe, de gerechtigheid !
    Selamat,
    Gerard

  7. reactie nummer 7 door: Predictor

    De compensatie voor de oorlogsslachtoffers en met name de bersiaptijd na de oorlog wordt ook te pas en te onpas gegeven. In mijn omgeving hebben kinderen van overleden oorlogslachtoffers die niet eens de Bersiaptijd hebben meegemaakt wel een WUBO uitkering gekregen en wij (mijn zusjes en ik), die er middenin zaten is het geweigerd, omdat wij daar geen getuigen van hadden. Iedereen is nl. al overleden! De WUBO meet met 2 maten, waarbij ze bij sommigen wel degelijk op ongecontroleerde gegevens uitkeert!

  8. reactie nummer 8 door: Predictor

    De Wet uitkeringen burger-oorlogsslachtoffers 1940-1945 (Wubo) biedt financiële ondersteuning aan mensen die:

    in de Tweede Wereldoorlog in Europa of Azië als burger zijn getroffen door oorlogsgeweld, of
    slachtoffer waren van ongeregeldheden tijdens de naoorlogse Bersiap-periode (15 augustus 1945 tot 27 december 1949) in het voormalige Nederlands-Indië.

  9. reactie nummer 9 door: Robbert Macare'

    Dat is niet het hele verhaal want onder de WUBO moet je ook nog de nederlandse nationaliteit hebben wanneer je de aanvraag doet. Ze hebben alles zo uitgekiend om zoveel mogelijk aanvragers af te wijzen.
    Daar ik nu een amerikaanse burger ben kan ik onder de Wubo daarna fluiten!
    Ze hebben mij onder het WUV ook afgewezen omdat wij pas in De Wijk zaten na augustus, 1944 en volgens hun het niet meer een ” erkend” kamp was en na die tijd alle prikkeldraad en gedek weg was. Dit is volgens mijn moeder niet waar, maar ik probeer meer gegevens te vinden over dit kamp gedurende de periode na augustus, 1944 to einde van de oorlog.
    Zou heel graag willen horen van iedereen die mij hiermee kan helpen.

    Alvast bedankt hoor!

    Robbert Macare’

  10. reactie nummer 10 door: Predctor

    Robbert wij hebben hetzelfde probleem gehad, ondanks dat wij wel de Nederlandse Nationaliteit hebben gehad en mijn vader als Nederlandse marinier in het Jappenkamp heeft gezeten! Voor ons als kinderen die de oorlog hebben meegemaakt en ook met mijn moeder in een jappenkamp hebben gezeten, komen wij niet in aanmerking omdat de bewijzen in Indonesië allemaal zijn vernietigd en alle getuigen inmidels zijn overleden!

  11. reactie nummer 11 door: Robbert Macare'

    Hi Predictor,
    Zou graag meer met je willen spreken.
    Heb jij een Ipad of gebruik je Skype, dan kunnen wij lekker
    gegevens uitwisselen op direkte manier.
    Mijn vader was in het KNIL en ook inverschillende jappenkampen…ik heb een hele verzameling van brieven tussen mijn moeder en vader gedurende de oorlog en daarna.
    Misschien is er informatie die jij kan gebruiken.
    Ik neem aan dat jij meer dan een keer een aanspraak gemaakt hebt.

  12. reactie nummer 12 door: Robbert Macare'

    Hi Gerard,
    Heb ook in DeWijk gezeten met mijn moeder en zou ook graag met je willen praten over dit kamp.
    Mijn email is robertmacare@gmail.com

    Groeten
    Robbert Macare

  13. reactie nummer 13 door: Gerard W.Ch. Lemmens

    Dag Robbert,

    Ik heb het vandaag pas gezien (31 mrt. 2014) en heb je nu ge e-mailed maar ik zie een mogelijk probleempje want je tekent onderaan Robbert met twee b’s en je e-mail adrse heeft robert met een b !!

    Groetjes,

    Gerard

  14. reactie nummer 14 door: Predictot

    Ook ik lees dit bericht nu pas, waarschijnlijk omdat de redactie van “Ik ben een beetje boos” de reacties niet heeft doorstuurd. Ik stuur je wel een mail!

Reageer

Naam

Mail (nooit gepubliceerd)

Website

[+] Zaazu Emoticons Zaazu.com




Secured by Ultimate Blog Security