Arts

Er is op dit moment een onnodige discussie gaande over de beperking van onze “vrije” artsenkeuze.

Dat is eigenlijk wel vreemd, want het is nooit zo geweest, dat we vrije keuze hadden.

Probeer maar eens in een gezondheidscentrum of in een woonwijk van arts te veranderen.

Dat lukte mij 15 jaar geleden ook al niet en nu evenmin.

Ik heb daar destijds de Inspectie voor de Volksgezondheid over geraadpleegd.

Deze gaf mij toen al aan, dat wij de vrijheid niet hebben, die we denken te hebben.

Er zijn op dit moment in diezelfde gezondheidszorg veel belangrijker zaken aan de orde.

Denk daarbij aan de geldsmijterij in de onbetaalbaar wordende gezondheidszorg:

– ruim 24.000 onnodige(!) operaties per jaar;

– de opnamekosten van de comazuipers;

– de opnamekosten van drugsgebruikers;

– de, regelmatig met ruzie over straat rollebollende, medische specialisten, die kennelijk niets ander te doen hebben;

– de overleden patienten, die daar het directe gevolg van waren en zijn;

– die overleden patienten, die voor hun, onnodige, dood ook nog de rekening gepresenteerd kregen;

– de ziekenhuizen met ondermaatse hygiene en de patienten, die daar de dupe van zijn;

– De bedroevende communicatie binnen de ziekenhuizen, enz. enz.

Voor die onacceptabele (cowboy)toestanden moet iedereen wel jaarlijks steeds meer betalen voor minder zorg!

De bezuinigingen hebben hun grenzen nu wel bereikt: nu moet “rupsje nooit genoeg” maar eens aan de andere kant gaan bezuinigen

Please follow and like us:

1 reactie op “Discussie Vrije Artsenkeuze: hebben we niets beters te doen?

  1. Nog een passende aanvulling op mijn inzending.

    Voor een betaalbare gezondheidszorg zullen eerst de voetstukken moeten worden verwijderd. Medici moeten eindelijk eens met beide benen op de grond worden gezet: want daar horen ze.
    In grote ziekenhuizen is een patiënt vaak niet meer dan een nummer. Van een wederzijdse vertrouwensrelatie, waar men niet-terecht de mond van vol heeft, is vaak geen sprake. Dat blijkt wel uit de soms hondse behandeling van een patiënt in het UMC, als deze signaleert, dat er met hem andere afspraken werden gemaakt. De reactie: “mijnheer, als u het beter weet, zoek het zelf ook maar uit! Dit naar aanleiding van de zoveelste fout! Dat heb ik helaas zelf, van heel dichtbij, als begeleider moeten meemaken. Zo’n “klant” is in grote ziekenhuizen helemaal geen “koning”, maar een zeer afhankelijke, wel betalende “sloeber”! Ze luisteren regelmatig helemaal niet naar de patiënt of begeleider. Onze melding bij een spoedopname, dat de pati|ënt daat al onder behandeling was en dat er al een goed gedocumenteerd-, actueel- en actief dossier was, werd helemaal geluisterd en werden er opnieuw allerlei overbodige, pijnlijke onderzoeken gedaan, die kort daarvoor ook al hadden plaatstgevonden. Ik heb het ook meegemaakt dat er tijdens een verrichting iets mis ging en dat dit voorval – tegen het protocol in – nooit werd gearchiveerd, terwijl dat, volgens de Geneeskundige Inspectie gewoon verplicht is! Of, na een poliklinische ingreep onder narcose, dat de slapende patiënt ruw werd gewekt en volstrekt dizzy moest opstaan, n.b. omdat het bed voor een ander nodig was. Dit nadat er eerst een opname voor 3 dagen was afgesproken, de begeleider daarom al thuis was en de patiënt volstrekt onbekwaam er werd “uitgegooid”!
    Moeten patiënten dan dit soort mensen vertrouwen? Mensen, waar eigen belang boven patiëntenbelang prevaleert?

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *