Iets, om eens goed over na te denken.
Jaarlijks herdenken wij onze 2e Wereld-oorlogsdoden en vieren we een dag later onze – in 1945 van de Geallieerden teruggekregen – vrijheid.
Het wrange hierbij is helaas, dat we die – door anderen duurbetaalde – vrijheid, inmiddels volledig aan het verliezen zijn. We verkwanselen deze nu aan andere, gewetenloze dictaturen als o.a. de reclame industrie, de banken, de verzekeraars, de (a)sociale media, de telecombedrijven, de (publieke) omroep, de energieleveranciers, de overheid en ga maar door.
Deze dictators zijn voortdurend actief om ons meest persoonlijke bezit, namelijk onze privacy en onze individuele wil – af te nemen. We zien dat wijzelf, door deze dictators, zonder dat we daarin ook maar enigszins worden gekend, tot hun handelswaar zijn gedegradeerd. De klant is bij hen al lang geen koning meer maar een slaaf: wèl met geld!
We krijgen in feite, dankzij de, daarbij behorende, verstikkende bureaucratie steeds meer zaken, zonder behoorlijk overleg vooraf, “door de strot gedrukt” omdat er in deze dictatoriale cultuur steeds minder plaats meer is voor het individu. Als er al wat is, dan wordt de, meestal netjes betalende, klant door “kattenkoppen van servicedesks” als een snotneus afgepoeierd. Slecht nieuws brieven worden altijd standaard op vrijdag verzonden, zodat de ontvanger daar niet direct op kan reageren, vanwege het weekend.
Telkens weer moeten we o.a. de minachting ervaren van onze leveranciers, blijkend uit het feit dat ZIJ blijkbaar bepalen, dat WIJ door hen worden getutoyeerd, zonder dat zij ONS daarover eerst vooraf netjes hebben geraadpleegd. Die “Jip en Janneke cultuur” gebeurt zo oer-amateuristisch, dat U en JIJ zelfs in websites en correspondentie, met de regelmatig van de klok, door elkaar heen worden gebruikt. Nog niet zo erg lang geleden kregen dit soort medewerkers voor dit taalkundige prutswerk nog een berisping. Tegenwoordig promoveert men in de hogere echelons daar kennelijk op, omdat de “manager van nu” onze eigen taal niet eens meer behoorlijk lijkt te beheersen.
Vooral de reclame industrie is doelbewust bezig om onze taal – n.b. ongestraft – te ondermijnen, gelet op het steeds maar toenemende, niet-functionele, Angelsaksische gebrabbel dat ons, haast als gebruikelijk, in ONS huis, met behulp van ONZE apparatuur en de door ONS betaalde energie, schreeuwend wordt geserveerd. Die reclame-herriemakers weten niet meer, waar ze mee bezig zijn. Voorbeeld: een slecht presterende “beddenboer” schreeuwt ons dag in en dag uit toe, dat we een beter bed moeten kopen, terwijl een bed juist een intiem sfeerproduct is, waarin mensen elkaar juist NIET toeschreeuwen, maar beminnen.
Datzelfde geldt voor onze “keukenboeren, kruidenieren, parketboeren, autoboeren, loterijboeren” en ga maar door. Gelet op de herrie die zij daarvoor menen te moeten maken, moeten we gewoon geen producten meer van hen kopen, want dan kopen we alleen maar hun herrie! We moeten ons eens wat meer realiseren, dat schreeuwers ALTIJD wat te verbergen hebben: daarom schreeuwen ze immers. Vroeger gebeurde dat op de markt en anno 2014 gebeurt dat 24 uur per dag in ONS eigen huis: leve onze privacy. Ik herinner nog maar even aan de Staatsloterij, die n.b. juist werd gesticht om ons tegen frauderende, private loterijen beschermen en daar nog niet zo lang geleden zelf nèt zo hard aan mee deed, zoals de ander loterijen ook doen!
Dit soort wantoestanden durven we toch nog steeds de “vrijheid” te noemen, omdat de jongere generaties, gelukkig voor hen, zelf geen referentiekader hebben.
Ik wil niet geloven, dat de gevallenen van de 2e Wereldoorlog zich voor deze, altijd zichzelf verrijkende, commerciële dictatuur hebben moeten laten vermoorden!

Please follow and like us:

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *