Nog even en vijf december 2012 is weer aangebroken. Voor het televisieverslag arriveerde Sinterklaas in Limburg, opgewacht door duizenden belangstellenden. Maar ook in tal van andere plaatsen deed de Sint zijn intrede. Leuk voor de kindertjes die net zoals wij dat vroeger deden nog ergens in mogen geloven. Zeker opvallend was de aanwezigheid tijdens de intocht dat Maxima met kop en schouders boven de Minima uitstak. Je moet maar durven! Laten ze nou nèt die ouders voor de camera halen die klaarblijkelijk weinig tot geen last van de crisis hebben. Nee, de hand bleef niet op de knip. Precies datgene wat de regering graag wil horen om zonder enige wroeging hun misdadige regeringsakkoord verder uit te werken. De allerkleinsten wil je deze ellende besparen maar had dan gezegd; we zetten alle zeilen bij om onze kinderen een leuke herinnering voor de rest van hun leven mee te geven. Helaas, dat wat we wilden horen hoorden we niet. Dom! Zie je nou wel Diederik zal Markje ongetwijfeld hebben getwittert. “Er zit nog steeds geld onder die armoedzaaiers”. Volgend jaar schrapen we nog wat meer bij die oenemeloenen vandaan. Terug naar vroeger met die hap, terug naar de middeleeuwen. Sinterklaas is over enkel jaren waarschijnlijk ook verleden tijd, kunnen ze er alvast aan wennen. Het bootje waar hij vandaag mee aankwam was tenminste al redelijk gekrompen. Wat zal Rutte hebben gegniffeld, onze immer vrolijke olijke cavia.

De intocht van de Sint begon in Tilburg altijd vanaf de Piushaven. Of dat nu nog steeds het geval is weet ik niet. Mijn God, wat zat ik in mijn kinderjaren halverwege de vijftiger jaren) samen met moeder luidkeels als een leeuwerik aan de gammele tafel te zingen. Angstig om me heen kijkend zat ik op haar schoot met sterk verwijdde pupillen mee te brallen. Over de “stoomboot” en “hoort wie klopt daar kinderen”. Het schoentje werd in de avonden daarvoor net voor het slapen gaan bij de kolenkachel klaargezet. Elke avond opnieuw werd die schoen volgepropt met stukjes brood en wortel voor het paard met een briefje erbij en elke morgen als ik ging kijken bleek dat het beest geen kruimel had overgelaten. Die schimmel kreeg meer te vreten dan wijzelf, leek me.

Opeens werd er hard gerammeld en op de deur gebonsd, de voordeur ging een klein stukje open, een zwarte handschoen verscheen en een koude ijzige wind sloeg naar binnen. Het armetierige peertje dat boven de tafel hing zwiepte heen en weer en liet angstaanjagend schaduwen op de muren zien. De pepernoten en ander snoepgoed vloog ons om de oren. Als je dat harde snoepgoed tegen je oog kreeg werd het oog nog blauw ook. Wie “zoet is krijgt lekkers”, ” wie stout is de roe, ” klonk er luid uit dat kleine strotje terwijl die sterk vergrootte pupillen razendsnel in de rondte draaiden. Volgens mij zong ons mam nog harder dan ik dat deed. Vele jaren later zong ik het opnieuw maar dan samen met onze kinderen. Dan dacht ik altijd, net zoals ik dat nu doe, bewust weer even terug aan die angstige avonden, maar zó vol gezelligheid. Ondanks de ellende en de armoede probeerde men het Sinterklaasfeest voor de kindertjes te vieren. En armoede hadden we! Waarschijnlijk ben ik daardoor gauw tevreden en wil ik anderen ook een fijn gevoel bezorgen. Nu, afgezet tegen het huidige afbraakbeleid waarvoor sinds vele jaren achtereen regeren, diverse politieke partijen verantwoordelijk zijn te houden, ben ik er pas achter dat de tekst van dat sinterklaasliedje voor geen meter klopt. Echt waar! De woorden “stout ” en “zoet ” hadden verwisseld moeten worden.

Ik hou van woordspelingen met een ondertoon. Grote kans dat jij nu met dat liedje in je kop zit. De een moet er misschien bij glimlachen en een ander zal er zich aan ergeren. Voor elk wat wils moet je maar denken. Ik schrijf niets zonder reden. In de afgelopen weken sprak ik opnieuw met mensen die sinds al een paar jaar op rij geen cadeautjes met Sinterklaas of Kerst aan hun kroost konden geven. Beide ouders werken. Het worden er elk jaar meer die hun kinderen noodgedwongen geen mooie herinneringen kunnen meegeven voor later. Waarom schrijf ik dit? Ach, alleen maar om te illustreren wat er in Nederland gaande is. En Cor heeft zoals zo vaak geen ongelijk.

Please follow and like us:

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *